Atölyeden fabrikaya geçerken yazılımın temeli değişmiyor: sipariş, kesim planı, üretim takibi, sevkiyat. Değişen şey ölçek ve ölçeğin getirdiği iki yeni sorun. Bir cam fabrikası programını bir cam atölyesi programından ayıran da bunlar.
Birincisi aynı anda açık duran iş sayısı. Atölyede tezgâhın başında birkaç sipariş varken fabrikada onlarca iş aynı anda akıyor. Tezgâh başında aynı anda kaç istifin açık kalabileceği fiziksel bir sınır; plan bu sınırı bilmiyorsa üretilebilir görünen bir plan sahada tıkanıyor. Bu yüzden istif sayısı ve iş çeşitliliği optimizasyonun kısıtları arasında duruyor.
İkincisi aynı ürünün birden çok yerde bulunabilmesi. Atölyede bir cam nerede duruyorsa oradadır; fabrikada aynı ürün üç ayrı rafta olabilir. Konum kaydı olmadan envanter bir tahmin listesine dönüşüyor ve o listeye kimse güvenmiyor. Stok sayısının doğru olması yetmiyor, hangisinin nerede olduğu da gerekiyor.
Üçüncü fark izlenebilirliğin zorunlu hâle gelmesi. Atölyede "bu parça nerede" sorusu sorularak cevaplanabiliyor; fabrikada soracak kimse bulunamıyor. Barkodla okutma burada bir kolaylık olmaktan çıkıp temel gereksinim oluyor, çünkü hatıra ölçeğe yetişmiyor.
Bunların hiçbiri farklı bir kayıt yapısı gerektirmiyor. Bir cam işletmesi programı derken kastedilen süreklilik tam da bu: atölye ölçeğinde kurulan düzen, iş büyüdüğünde atılmıyor. Yeni istasyonlar ekleniyor, yeni konumlar tanımlanıyor, kayıt aynı kalıyor.
Yetki ayrımı fabrikada zorunlu hâle geliyor. Tezgâhta okutma yapan kişinin cari hesabı görmesi gerekmiyor, muhasebenin kesim planını değiştirmesi gerekmiyor. Kimin neyi yapabildiği belli olduğunda bir kaydın neden değiştiğini aramak da kısa sürüyor; kalabalık bir ekipte bu arama aksi hâlde yarım gün alıyor.
Vardiya düzeni de kayda giriyor. Aynı parça iki ayrı vardiyada iki ayrı kişi tarafından işleniyor ve aradaki devir sözle yapıldığında bilgi kayboluyor. Okutma kaydı bu devri kendiliğinden yazıyor: sabah gelen kişi gece nerede kalındığını ekrandan okuyor, kimseyi beklemiyor.
Veri hacmi de fabrikada ayrı bir başlık. Yıllar içinde biriken sipariş, parça ve okutma kaydı büyük bir hacme ulaşıyor ve ekranların bu hacimde de hızlı açılması gerekiyor. Arama ve filtreleme yavaşladığında kullanıcı ekrana bakmayı bırakıyor; kayıt duruyor ama kimse okumuyor.
Aynı anda birden çok kişinin çalışması da ayrı bir gereklilik. Ofiste teklif hazırlanırken tezgâhta okutma yapılıyor ve depoda sayım sürüyor; üçü de aynı kaydı görüyor. Tek kullanıcılı bir düzende bu eşzamanlılık bir çakışma sorununa dönüşüyor, kayıtlar birbirinin üstüne yazılıyor ve hangisinin doğru olduğu anlaşılmıyor.
Ticaret tarafı da aynı temele oturuyor. Bir cam ticareti programı ya da cam bayisi programı kesim yapmıyor olabilir ama katalog, fiyat listesi, teklif ve cari hesap aynı kaydın üstünde duruyor. Tek fark hangi ekranların kullanıldığı; altındaki yapı değişmiyor.