Cam deposunda en sık yaşanan kayıp, camın kendisinin kaybolması değil. Cam orada duruyor; bulunamıyor. Aranan ölçüye yakın bir parça rafların arasında bir yerde ama üstüne yenileri konmuş, kenarı görünmüyor ve on beş dakika aradıktan sonra kimse daha fazla aramıyor. Yeni tabaka açılıyor.
Bu kaybın maliyeti iki kere ödeniyor: hem aranan zaman hem de gereksiz açılan tabaka. Bir cam depo programının asıl katkısı da burada, ekrandaki listede değil. Parçanın nerede durduğu kayıtta yazıyorsa arama on beş dakika değil on saniye sürüyor.
Bunun için kaydın dört şeyi taşıması yeterli: genişlik, yükseklik, cam tipi ve konum. Konum bir raf adı, bir sehpa numarası ya da atölyenin kendi kullandığı bir işaret olabilir; önemli olan tutarlı olması. Bir cam stok programı ölçüyü zaten tutuyor, depo tarafının eklediği şey konum.
Konumun kayda girmesi bir disiplin işi gibi görünüyor ama aslında bir kez yapılan bir iş. Parça rafa konurken yazılıyor; sonrasında her arama o yazımdan faydalanıyor. Yazılmadığında ise her arama sıfırdan başlıyor ve bu, aynı bedeli her seferinde yeniden ödemek demek.
Sayımın doğruluğu da buna bağlanıyor. Bir cam stok takip programı kaç tabaka olduğunu söylüyor; depo tarafı hangisinin nerede olduğunu söylüyor. İkisi ayrıştığında sayım tutuyor ama iş yürümüyor: rakam doğru, cam bulunamıyor.
Konumun yazılmasını kolaylaştırmak da sistemin işi. Raf adları önceden tanımlanmışsa seçim bir tıkla yapılıyor; serbest metin bırakıldığında herkes kendi yazımını kullanıyor ve arama tutmuyor. Aynı rafa bir kişi A3, diğeri a-3 yazdığında iki ayrı yer oluşuyor ve kayıt sessizce işe yaramaz hâle geliyor.
Artıklar için konum daha da belirleyici. Kesimden çıkan parça standart bir tabaka değil; ölçüsü tek, benzeri yok. Rafta nerede olduğu yazılmadığında aranması da mümkün olmuyor ve bir sonraki işte kimse onu denemiyor. Artığın envantere girmesi ölçüyle başlıyor ama işe yaraması konumla oluyor.
Depo düzeninin kendisi de kayda yansıyor. Raf adları bir kez tanımlandığında listeler o adlarla geliyor ve yeni gelen biri düzeni ekrandan öğreniyor. Düzen yalnız birkaç kişinin kafasındaysa o kişiler izne çıktığında depo bir labirente dönüşüyor; yazılı düzen, devredilebilir düzen demek.
Artık parçalar da depo düzeninin bir parçası. Kesimden çıkan kullanılabilir parçalar raf adıyla kaydedildiğinde bir sonraki işte gerçekten bulunabiliyor. Nerede durduğu yazılmayan artık, envanterde görünen ama sahada aranmayan bir kayda dönüşüyor ve bir süre sonra yeni tabaka kesmek daha kolay geliyor.
Ölçek büyüdükçe bu daha da belirleyici oluyor. Cam atölyeleri için stok takip programı ile cam fabrikaları için stok takip programı arasındaki fark, fabrikada aynı ürünün birden çok yerde durabilmesi. Konum kaydı olmadan fabrika ölçeğinde envanter bir tahmin listesine dönüşüyor ve o listeye kimse güvenmiyor.