Her kesimden sonra tezgâhın yanında kullanılabilir boyda parçalar kalıyor. Bunların bir kısmı gerçekten fire, bir kısmı ise bir sonraki işin malzemesi. Aradaki farkı belirleyen şey parçanın boyutu kadar, o parçanın kayda geçip geçmediğidir. Ölçüsüyle yazılmamış bir cam, rafta duruyor olsa bile envanterde yoktur; kimse onu aramaz, kimse ona güvenerek sipariş vermez. Bu yüzden artık yönetimi bir düzen alışkanlığı gibi görünse de aslında malzeme alım kararının tam ortasında duruyor.
Artığın kaybolması genellikle tek bir anda olmaz. Kesim biter, parça kenara konur, gün biter. Ertesi gün başka bir iş gelir ve o parça artık kimsenin aklında değildir. Bir hafta sonra rafta duran cam, üzerine yenileri konduğu için görünmez hâle gelir. Sonunda o parça ya yer açmak için atılır ya da aranan ölçüye yakın olduğu hâlde bulunamadığı için yeni bir tabaka açılır. Her iki durumda da atölye, elinde zaten olan bir malzemeyi ikinci kez satın almış oluyor.
Artığı stok saymak için önce ölçüsünün yazılması gerekiyor: genişlik, yükseklik, cam tipi ve nerede durduğu. Bu dört bilgi, parçayı bir sonraki siparişte aranabilir hâle getiriyor. Aranabilir olduğu anda karar sırası da değişiyor; yeni tabaka açmadan önce eldeki artıklar deneniyor, ancak yetmezse tabakaya geçiliyor. İki geçişli bu yaklaşım aynı siparişi iki farklı malzeme havuzuyla çözmeye çalışıyor ve önceliği bedeli çoktan ödenmiş olana veriyor.
Bu düzenin atölyedeki karşılığı, sabah verilen kararların akşam görülebilir olmasıdır. Hangi tabakanın hangi sipariş için açıldığı, hangi artığın nereye gittiği ve bir sonraki işte kullanılıp kullanılmadığı kayıt altında duruyor. Kayıt tutmanın kendisi fazladan bir iş yükü gibi görünüyor; ancak aranan bir parçayı bulmak için rafların arasında geçirilen zamanla karşılaştırıldığında hangisinin daha pahalı olduğu ortaya çıkıyor. Bir de şu var: kayıt tutulmayan yerde kimse fark ettiği israfı kanıtlayamıyor.
Artık kullanımının bir sınırı olduğunu da söylemek gerek. Her parça her işe uymuyor; kenar durumu, çizik, traş payı ve cam tipi uyuşmazlığı gerçek engellerdir. Bu yüzden sistemin yaptığı şey artığı zorla kullandırmak değil, uygun olanı hatırlatmak. Uygun bir parça yoksa yeni tabaka açılıyor ve bu bir başarısızlık sayılmıyor. Amaç her siparişte artık tüketmek değil, elde olanı unutmamak; unutulmayan malzeme zaten kendiliğinden sıraya giriyor.
Nereden başlanacağı basit görünüyor ve gerçekten öyle: bugünkü kesimden çıkan kullanılabilir parçaları ölçüsüyle yazmak. Bir hafta sonra o listeye bakıldığında kaç tanesinin kullanıldığı görülüyor ve bu sayı, alışkanlığın işe yarayıp yaramadığını söylüyor. Yazılımın rolü listeyi tutmak ve sipariş anında önünüze getirmek; kararı yine atölye veriyor. Ama var olduğu bilinen bir malzemeyle verilen karar, başka bir karar oluyor.